Peakbagger.com

Ascent of Nevado Ampato on 2005-05-23

Climber: Sjoerd Antonise

Others in Party:Dave (Engeland) Laura (Australie) Oren (Israel)
Date:Monday, May 23, 2005
Ascent Type:Successful Summit Attained
Peak:Nevado Ampato
    Location:Peru
    Elevation:6288 m / 20630 ft

Ascent Trip Report

De "expeditie" bestaat uit: Dave (Engeland) die ook bij de beklimming in Bolivia was, Laura (Australie) die we tegen kwamen in Copacabana, Bolivia en die ook wel trek had in een beklimming en Oren (Israel), die zich op het laatste moment bij de groep voegde, twee gidsen en ik natuurlijk. We vertrekken om een uur of 8 in de morgen vanuit Arequipa met een landcruiser richting de berg. Het is ongeveer 5 uur rijden, waarvan 3,5 uur over een verschrikkelijke weg, maar je moet er iets voor over hebben. Onderweg zien we de berg (eigenlijk is het een "slapende" vulkaan) al vlug liggen en ziet er toch wel indrukwekkend uit.


Uiteindelijk komen we bij de voet van de vulkaan aan en wordt alles uit de landcruiser geladen. Hopelijk staat ie er over drie dagen weer, want we zitten behoorlijk in de "middle of nowhere" en terug lopen naar Arequipa hebben we geen zin in.


De eerste dag hoeven we niet veel te klimmen, van 4.900 meter naar 5.100 meter, maar met alle bepakking zoals tenten, water voor de eerste twee dagen, eten, slaapzakken, klimspul etc. is het toch nog aanpoten, dat belooft nog wat! We zijn ook blij als we bij het eerst basecamp aan komen. Na het opzetten van de tenten en eten is niet veel te doen, dus gaan we maar vlug slapen. Slapen op 5.100 meter valt trouwens ook niet mee. Het is er koud (ongeveer -10, volgens de gidsen) en de hoogte werkt ook niet echt mee. Midden in de nacht word ik wakker van Laura, die naar de "WC" moet. Ik geef haar mijn zaklamp en blijf maar wakker, want ik moet ook. Het duurt wel errug lang voordat ze terug is en plots denk ik iets of iemand heel in verte te horen. Ik wacht nog ff af en hoor het weer. Ik ga naar buiten en Laura blijkt compleet de weg terug naar de tent te zijn kwijt geraakt. Doordat ze blijft roepen vind ik haar een paar honderd meter van de tent.


De volgende dag voelen een paar mensen zich toch niet helemaal goed, met mij gaat het nog redelijk, maar we besluiten om ook de tweede nacht hier door te brengen en nog wat meer te acclimatiseren. We drinken veel Coca-thee en nemen pillen tegen de hoogte. Helaas moeten we dan de derde dag de klim naar de top in 1 keer doen, niet echt slim vanwege het grote hoogteverschil, maar we hoeven dan niet meer met volle bepakking naar het tweede kamp te lopen (5.500 m), waar het ook kouder is (daar ligt sneeuw) en we kunnen dus een extra dag acclimatiseren.
Helaas raakt het water dus wel op en waar we nu zitten ligt geen sneeuw om te smelten. De gidsen besluiten om naar de sneewgrens te lopen om ter plekke de waterflessen te vullen.
Wij vinden het wel best en lopen wat rond en genieten van het bizarre uitzicht.


Na een vroeg diner gaan we weer slapen om snachts om 2 uur op te staan. Om 2:30 vertrekken we, bepakt met wat eten, water, klimijzers, ijsbijl en vele lagen kleding want het is ontzettend koud! Het eerste stuk tot aan de sneeuw gaat goed. Maar als we bij de sneeuw komen begint de ellende: Door de wind is de sneeuw op gestuwd en bevroren tot ongeveer 30-40 cm. Hierdoor moeten we bijna bij elke stap de sneeuwplakken plat trappen om fatsoenlijk te kunnen lopen. Een beetje moeilijk te uitleggen, maar neem maar aan dat het zwaar was! Dit gaat zo door over ongeveer driekwart van de beklimming. De beklimming is niet moeilijk of technisch, maar eigenlijk gewoon irritant. Het laatste stuk gaat door de "krater" van de vulkaan waar je tot je knieen weer in de sneew in zakt. Om de top te bereiken moeten we weer uit de "krater" klimmen wat behoorlijk stijl omhoog gaat, maar het einde is in zicht! Iedereen haalt de top, 6.318 hoogtemeters! En als je daar dan toch eenmaal staat geeft dat toch weer een onbeschrijflijk gevoel. Het uitzicht is weer prachtig, je overal waar je kijkt is er niets wat hoger is.


Helaas moeten we ook weer terug lopen en dat valt niet mee, misschien is het nog wel zwaarder. De hoogte eist nu toch zijn tol en regelmatig moet ik (en de rest ook) stoppen om mijn hartslag omlaag te krijgen en op adem te komen. We komen langs het tweede kamp (nog steeds in de sneeuw) en ik moet er niet aan denken om vanuit daar naar beneden te lopen met volle bepakking!
Bij het eerste kamp aan gekomen moeten we onze kampeerspullen weer meenemen en het laatste stuk gaat dus weer met rugzak. Gelukkig zien we in de verte de Landcruiser al staan dat geeft weer een beetje moed!
Na een lange, zware autorit komen we weer aan in Arequipa, waar een heerlijke douche en bed op ons wacht!


Nu terugkijkend een heel avontuur, maar ondanks het hoogterecord van deze beklimming was de vorige beklimming toch iets leuker, meer technische stukken en geen irritante ondergrond.
Summary Total Data
    Elevation Gain:1389 m / 4554 ft
    Trailhead:drop-off point by landcruiser  4899 m / 16076 ft
    Route Conditions:
Open Country, Snow on Ground, Snow Climb, Glacier Climb
    Gear Used:
Ice Axe, Crampons, Ski Poles, Snowshoes, Guide, Tent Camp
    Weather:Cold, Calm, Clear



This page has been served 597 times since 2005-01-15.




Questions/Comments/Corrections? See the Contact Page
Copyright © 1987-2014 by Peakbagger.com. All Rights Reserved.