Peakbagger.com

Ascent of Huayna Potosí on 2005-05-12

Climber: Sjoerd Antonise

Date:Thursday, May 12, 2005
Ascent Type:Successful Summit Attained
    Motorized Transport to Summit:Airplane
Peak:Huayna Potosí
    Location:Bolivia
    Elevation:6088 m / 19974 ft

Ascent Trip Report

Het expeditie-bestaat uit twee Britten, twee Canadezen, en ik. We vertrekken we met een jeep vanuit La Paz naar een refugio in de buurt van de berg. De refugio ligt op 4.750 meter van de top. De rest (1.338 m1) tot de top moeten we lopen... Het was nog even afwachten of ik voldoende geacclimatiseerd was. Normaal gesproken moet je ongeveer een week in La Paz (3.600 m) verblijven, maar wegens onvoorziene omstandigheden was ik te lang Sucre gebleven en had ik maar 3 dagen in La Paz door gebracht voor de klim. Voor Sucre was ik echter in Uyuni en Potosi (Altiplano), wat ook nog ¨mee telt¨ om te acclimatiseren.


Op de eerste dag van onze expeditie krijgen we ¨les¨ in ijs-klimmen. Het laatste stuk van de beklimming gaat namelijk over een 230 meter lange ijsvlakte van ongeveer 60 graden. Eerst moeten we ongeveer 1,5 uur lopen naar een gletsjer in de buurt van de refugio, meteen een geode warming-up. De organisatie waar we de tocht geboekt hebben zorgt voor alle uitrusting die we straks ook nodig hebben voor de beklimming zoals ijsbijlen, schoenen met crampons (klimijzers), gators, klimgordel, kleding en natuurlijk gidsen. Het is vrij eenvoudig en begint eigenlijk vlug te vervelen, we zijn wel klaar voor het echte werk!


Op de tweede dag vertrekken we naar ¨Campo Base¨, het basiskamp op 5.200 meter hoogte van waaruit we eigenlijke beklimming zouden beginnen. Vanaf hier lopen we met touw, klimschoenen etc. over gletsjers en sneeuw. Tijdens de tocht naar het basiskamp moeten we alles zelf mee zeulen, zoals alle uitrusting die we de volgende dag nodig hebben. De tocht gaat uitzonderlijk goed en na ruim 2 uur komen we aan in het kamp. Het kamp bestaat uit een aantal tenten en een stalen hut. Het uitzicht hier is al schitterend, dat belooft wat! De gidsen maken eten klaar en om 19.00 uur proberen we te gaan slapen. De volgende dag vertrekken we namelijk om 01.00 uur om de zonsopgang mee te maken vanaf de top. Ik doe natuurlijk bijna geen oog dicht, net als alle anderen.


Om 00.00 gaat de wekker, maar dat was niet echt nodig, ik was toch al wakker. Ik heb echter hoofdpijn (kan een symptoom zijn hoogteziekte) en mocht het tijdens de beklimming erger worden of ik krijg andere verschijnselen van hoogteziekte, betekent het einde oefening. Na een vlug ontbijt wordt het tijd om te gaan. We worden in groepen van twee ingedeeld en omdat ik de tweede dag als een van de eersten aankwam in het basiskamp, zit ik in de eerste groep, weet alleen niet of ik daar zo blij mee moet zijn… In het donker (met head-lights) lopen we het eerste stuk over de gletsjer nabij het basiskamp. Gelukkig weet de gids de weg tussen de gletsjerspleten en tijdens het lopen horen we geregeld het kraken van de gletsjer!


Het eerste stuk gaat redelijk gemakkelijk en we lopen onder een heldere sterrenhemel met een bijna volle maan naar de top. Onderweg moeten we een paar ¨bruggen¨ van sneeuw over diepe kloven passeren, wat best spannend is. Dan komen we bij de eerste ijswand. Deze is niet zo hoog, ongeveer 40 meter, maar wel bijna verticaal en op deze hoogte valt het niet mee! Na de ijswand gaat het allemaal wat steiler en je merkt toch aan je ademhaling dat je behoorlijk hoog bent. We nemen nu ook geregeld een pauze om even bij te komen en wat te drinken en te eten. Ik heb nog steeds hoofdpijn, maar het wordt niet erger, gelukkig.


Uiteindelijk komen we aan bij de laatste ijswand van 230 meter lang. Dit blijkt het zwaarste stuk te zijn. Omdat het nog donker is, kunnen we het einde niet zien, misschien maar goed ook. Het is ontzettend zwaar om met ijsbijlen en ¨crampons¨ (klimijzers voor onder de schoenen) letterlijk omhoog te klimmen. Iedere twintig meter liggen-hangen we dan ook tegen de wand uit te rusten. Een paar keer denk ik aan opgeven, maar ik ben nu zo dicht bij dat ik toch doorzet. Gelukkig komt er ook aan de ijswand een het einde en uitgeput bereiken we de top, voor het eerst in mijn leven ben ik op 6.088 meter hoogte!!! Ongelooflijk dat ik het gehaald heb. Het is nog steeds donker en het is wachten op zonsopgang. In de verte kunnen we La Paz zien liggen. Ik zit langs een gat waardoor ik de andere kant van de berg kan zien, hier gaat het nog steiler naar beneden! Uiteindelijk komt de zon en het is ongelooflijk om nu werkelijk te zien hoe hoog ik ben, je kijkt neer op bergen die ongeveer 4.500-5.500 meter hoog zijn, ook al niet misselijk. Na de schitterende zonsopgang is het weer tijd om aan de afdaling te beginnen. Dit valt echter niet mee, want ik (iedereen eigenlijk behalve de gidsen) ben ongelooflijk moe. Nu we in het licht terug lopen, kunnen we eindelijk zien wat we beklommen hebben. Een Canadees van onze groep heeft het niet gehaald tot de top wegens hoogteziekte, voor hem was het inmiddels al de vierde poging… Moet wel frusterend voor hem zijn, ik kom hier ff een bergje beklimmen en de eerste poging is meteen raak! De rest heeft het allemaal gehaald.


Eenmaal terug in het basiskamp kunnen we een uurtje uitrusten voordat we terug gaan naar de refugio. Het laatste stuk naar de refugio is echter ontzettend zwaar. We lopen nu weer met bepakking en het is letterlijk balanceren op de rotsen om niet te vallen.


Uitgeput komen we aan in La Paz, moe, maar met een voldaan gevoel, blij dat we het (bijna) allemaal gehaald hebben.
Het volgende avontuur staat morgen alweer voor de deur. De downhill van de meest gevaarlijke weg van de wereld. 62 km van 4.725 m naar 1.100 m. Eigenlijk had ik nog ff willen wachten, maar er wordt op dit moment sterk aan geraden om La Paz uiterlijk zondagavond te verlaten in verband met stakingen en wegblokkades. Eerder deze week waren er ook al stakingen en blokkades, maar redelijk gemoedelijk. Maar het kan nu wel eens ernstig worden, complete met rellen etc. Niemand weet hoe lang het gaat duren, een dag, een week, een maand… Maar ja, dit is Bolivia!
Summary Total Data
    Elevation Gain:1338 m / 4390 ft
    Trailhead:base camp  4750 m / 15584 ft
    Route Conditions:
Unmaintained Trail, Snow on Ground, Snow Climb, Glacier Climb, Ice Climb
    Gear Used:
Ice Axe, Crampons, Rope, Ski Poles, Snowshoes, Guide, Hut Camp
    Weather:Cold, Breezy, Clear



This page has been served 565 times since 2005-01-15.




Questions/Comments/Corrections? See the Contact Page
Copyright © 1987-2014 by Peakbagger.com. All Rights Reserved.